SHORT REVIEW: CPR practice by Geumhyung Jeong (in Dutch)

Een spel tussen mens en machine

door Allison Van Spaendonk

 

Vorige week ging ik naar de voorstelling CPR Practice door de Zuid-Koreaanse Geumhyung Jeong. De voorstelling speelde in de oude gevangenis op het Wolvenplein te Utrecht. In de sportzaal van deze oud-gevangenis ligt een pop op een matras met een deken over hem heen. De voorstelling start en eindigt met een pop die niet leeft, daartussen ligt een spel tussen mens en machine.

In stilte komt het personage van Jeong op, het enige wat we kunnen horen is de machinale ademhaling van de CPR-pop. Ze trippelt naar hem toe, kleedt zich uit en gaat naast hem liggen. Voor dat je het goed door hebt start er een erotisch scène tussen pop en mens, dan stopt zijn ademhaling en begint het echte spel: CPR.

Mij is altijd gezegd: het enige wat je moet onthouden tijdens een reanimatie is dat de persoon die je reanimeert al dood is. Je kan dus niks fout doen, je kan alleen maar helpen. Zo lijkt ook Jeong te denken. Met een soort gecontroleerde hopeloosheid loopt ze heen en weer in de ruimte om spullen te halen die haar kunnen helpen bij het redden van haar geliefde. Dertig keer pompen, twee keer beademen, dertig keer pompen, twee keer beademen, het blijft maar doorgaan. Wanneer de AED zijn analyse uitvoert rent ze weer weg om nieuwe spullen te halen. Een uitputtende race tegen de dood.

Door de vele machines die naast de pop staan wordt er een symfonie van piep en tuut geluiden gecreëerd. Deze symfonie blijft een lange tijd doorgaan, tot het bijna ongemakkelijk wordt, en dan stopt ze. Jeong zet alle machines uit terwijl er tranen over haar wangen rollen.

CPR Practice is een voorstelling die speelt met de relatie tussen machine en mens. De hele omgeving en alles was Jeong gebruikt draagt bij aan het gevoel van deze voorstelling.

REVIEW: Stad der Blinden by Theater Utrecht (in Dutch)

Door Allison Van Spaendonk
Gepubliceerd: https://www.springutrecht.nl/

Theater dat je volledig meesleept

“Nu gaan we schrikken,” denk ik terwijl ik op het puntje van mijn stoel zit, met mijn handen over mijn oren. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel: “nu gaat het komen,” denk ik nog net tot…. Je voelt de hele zaal met je mee schrikken. “Wow, dit is heftig.” Gisteravond ging ik naar de première van Stad der Blinden van Theater Utrecht, een krachtig stuk die je volledig meesleept.

This slideshow requires JavaScript.

“Niemand kan zich nog redden, dat is blindheid.” – Stad der Blinden

Stad der Blinden is één van de stukken die op locatie gespeeld wordt en is gelegen bij de Elektronweg in Utrecht. Het stuk is gebaseerd op het boek van José Saramago met gelijknamige titel. In het kort gaat het verhaal over een stad die te maken krijgt met een “blindheid epidemie”: één voor één worden mensen wit blind; zomaar. Het theater speelt in op 10 mensen die in quarantaine worden geplaats. De vertelinstantie is de enige vrouw in de stad die wel kan zien.

Ik stap uit de bus en vraag me af waar ik beland ben. Midden in een soort industrieterrein ligt een hangaar dat volledig is omgebouwd tot een theater, een prachtig beeld. We mogen gaan zitten en in nog geen vijf minuten zit de hele zaal vol. Het licht gaat uit en het verhaal begint. Ik word meegesleurd op een rollercoaster vol “niet-georganiseerde ellende.” Het heftige verhaal zorgt ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel blijf zitten. Het is een choquerend, hard en krachtig verhaal, maar ik wil blijven kijken. Ik zie de personages op het podium stilletjes veranderen in wilde beesten. Zonder moreel, zonder enige vorm van beschaafdheid en ik zit op een stoel: te kijken, te observeren. Wat een gek gevoel.

“Sommige hoop is waanzin” – Stad der Blinden

Er speelt zich een realistische waanzin af op het podium. Aan de ene kant doet het me denken “zouden mensen dit echt doen?” aan de andere kant lijkt het ook een beetje absurd. De acteurs zorgen ervoor dat ik mij volledig inleef in het verhaal. Het zet je echt aan tot nadenken. De theatrale beelden, het gebruik van het decor, de acteurs, de setting, het verhaal, dit draagt allemaal bij aan de kracht van het stuk. Wanneer het licht op het podium uit gaat en het applaus begint voel je een soort kalmte terug in de zaal komen; het is alsof iedereen een lang ingehouden adem eindelijk laat ontsnappen. Het is echt een indrukwekkend gevoel wat zo’n verhaal met je doet. Puur kippenvel. Stad der Blinden van Theater Utrecht is een krachtige vermenging van waanzin, realiteit, het beest in de mens maar ook liefde, steun en vriendschap.

Stad der Blinden is nog tot 6 juni te zien in de Elektronweg 24 te Utrecht. Tickets en info: https://www.springutrecht.nl/programma/stad-der-blinden of http://www.theaterutrecht.nl/voorstellingen/stad-der-blinden

SHORT REVIEW: “WAR” by Amanda Piña and Daniel Zimmerman

I have to say that I have always been a fan of theatre that treats itself as an experience rather than just a performance. Earlier tonight I saw the performance WAR by Amanda Piña and Daniel Zimmerman at the Stadsschouwburg in Utrecht, during the festival SPRING Utrecht. A performance that grasped my attention from the moment I walked into the theatre.
Instagram: @allisonvs

 

WAR is a performance that is described, by SPRING Utrecht as edgy dance. Normally edgy dance doesn’t speak to me but something about this performance did. A lot of it has to do with how the performance is described: “WAR is a dancing manifesto against the advancing homogenisation of art and the world dedicated to all the oppressed and lost perspectives” (WAR program book).

First of all, anything that calls itself a manifesto sparks my interest. A manifesto usually promotes a new idea or perspective. The small fact that the performance title is WAR and that it calls itself a manifesto, and just might promote a new perspective on the idea of WAR, is a bold move.
Second of all, it places itself against the homogenisation of art, something I have been interested in for some time now.

As I said the performance started as an experience. The theatre doors open and you walk into the big auditorium space. While walking into the space you are overwhelmed by a very loud noise. The noise continues for a while, keeping the audience alert but also a little uncomfortable. At the same time a bright light is fixed on us (the audience), making it feel like we’re being watched.
The performance starts with images of guns, already connotating war and violence. The rest of the performance is divided into 11 pieces. These 11 different pieces are all based on traditional dances from the Rape-Nui constitutes (on the Easter Island).

“In an environment influenced by tourism, these traditional dance forms are both identity forming and survival strategies” – WAR (program book)

They use this Rapa-Nui repertoire to transfer the motif of war to a global level. Each of the 11 pieces has a short back story, that is told via a voice over. These back stories range from traditional warning dances for the wars to come, to a non dance about a father that has experiences a real war, to criticism on the use of drones by the U.S. Army.

The dancers treat the traditional dances with a lot of respect, which is beautiful to watch. Although a little abstract, I enjoyed the performance. The only thing that bothered me a little was the explanation before every piece. In some cases it added a little magic but in other cases it took the magic away.

SHORT REVIEW: Complexity of Belonging by Anouk van Dijk and Falk Richter (20/05/2015)

By Allison Van Spaendonk

Last night I went to see the EU première of the performance Complexity of Belonging by Anouk van Dijk and Falk Richter, performed by the Australian collective Chunky Move. The première took place at the festival SPRING in Utrecht and served as the opening performance of the festival. And what an opening it was: a full theatre and a standing ovation. 

After a short talk by the SPRING Director on the importante of culture in our current society there was another talk by Anouk van Dijk. Van Dijk mostly talked about her creating proces and her journey to Australia. She talked about the excitement of not knowing and how it inspires her. Van Dijk gave a short history of Australia and talked about how Richter and her came upon the idea of belonging, then the performance began.

“I like not knowing. Not knowing inspires me to dance and to perform” – Anouk van Dijk

As described on the SPRING website Complexity of Belonging is a piece that seamlessly combines dance and theatre. It is performed by nine talented dancers, whose characters all struggle with the questions “where do I belong and how do I belong?” Van Dijk, Richter and the performers approached the idea of belonging in multiple ways and by asking different questions like: “is a relationship a place of belonging?”

“Feeling estranged and out of place sharpens my eyes” – Anouk van Dijk

Not only does the performance deal with very serious issues, like marriage equality, gay rights, nationality, immigration and long distance relationships, it is also filled with humor. For example, there is a character named Lauren who is looking for the “perfect boyfriend or husband” and describes this perfect utopian guy to her therapist which turns into a monologue consisting out of 176 different personality traits. By combining these every day world issues (if you want to call it that) with these bits and pieces of humor Van Dijk and Richter have created a piece that is easy to watch but at the same time makes you question your own reality and place of belonging.

In short: a great performance with amazing talent that is a must see for anyone who is a fan of the dance and theater combination. Let yourself get overwhelmed by the amount of information, the nine different – but all relatable – storylines, the difficult and sometimes amusing questions that are asked, and the mind-blowing talent of the dancers on stage.

Complexity of Belonging plays again tonight in the Stadsschouwburg Utrecht at 8pm. Tickets are available via http://springutrecht.nl/

More info on Chunky Move: http://chunkymove.com.au/