SHORT REVIEW: Roses by De Dansers (in Dutch)

STAANDE OVATIE VOOR EEN MEESTERWERK

By Allison van Spaendonk (2014)
Mensen die niet goed weten wat moderne dans is en hoe dit anders is dan gewone dans verwijs ik graag door naar deze voorstelling. ROSES heeft alles: talent, passie, geweldige en inventieve muziek, en meer talent.
header_dedansers_roses_01
Source: http://springutrecht.nl/

 

ROSES is een prachtige voorstelling gedanst door De Dansers uit Utrecht in samenwerking met de acteurs van Theater Strahl uit Berlijn. De voorstelling is een meesterwerk en een must see voor alle moderne danstheater liefhebbers.

Op een prachtige dag als deze is het moeilijk om jezelf weg te sleuren bij het gezellige festivalhart maar een voorstelling als deze is dat zeker waard. Bij binnenkomst was het rustig tot vlak voor de voorstelling toen de lange gang van het Akademietheater vol stond met popelende mensen.

De zaal van het theater is simpel en knus, het heeft een bepaalde charme. Toen iedereen zijn plek had gevonden kwam er een jongen naast mij staan op blote voeten, ik dacht bij mezelf: ‘Wat grappig’.  Nog geen seconde later liep diezelfde jongen naar de gitaar aan de zijkant van het podium en begon te zingen. Eén woord: kippenvel.

De muziek door de volledige voorstelling heen wordt live gespeeld. Er wordt op een inventieve manier gebruik gemaakt van piano, gitaar en stem. De twee muzikanten wisselen af tussen dans en zang. Het is fantastisch om te zien wat voor conditie deze artiesten hebben. Van begin tot einde blijft alles helder.

De hele voorstelling lang heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten. De dans is krachtig en vrolijk. Ik heb gelachen, ik ben geschrokken, ik heb genoten. Niets in deze voorstelling was toeval, alles was kunst. 100% puur kunst.

De 7 dansers hebben zich volledig in de choreografie gegooid. De passie vloog ervan af. Fantastisch. Het eindigde dan ook met een staande ovatie voor de dansers en de makers van de voorstelling, het publiek was dolenthousiast.

Deze voorstelling is een must see voor iedereen die van moderne dans houdt. Als moderne dans niet jouw favoriete stijl is, ga ook. Deze voorstelling zal je van gedachten doen veranderen. Ik beloof het je, het is het waard.

SHORT REVIEW: Memento Mori by Pascal Rambert and Yves Godin (in Dutch)

BEDROGEN DOOR JE EIGEN OGEN

by Allison Van Spaendonk
Gepubliceerd (15/05/2014): http://springutrecht.com/
Memento Mori is een experimentele choreografie van Pascal Rambert in samenwerking met Yves Godin. Rambert is één van de radicaalste kunstenaars in de Franse theater- en danswereld, samen met het ingenieuze lichtwerk van Yves Godin is deze voorstelling een werkelijk spektakel.

In den beginne is er duisternis, volledige duisternis, zo leest de eerste zin in het programmaboekje van SPRING over deze voorstelling. Zo erg kan dat toch niet zijn, er is altijd nog het licht van de nooduitgangen en de lichtjes op de trappen. Nee hoor, bij het binnenkomen wordt een ‘LET OP’ briefje uitgedeeld met een waarschuwing dat het wel eens heel donker kan worden. Het eerste deel speelt zich af in een compleet verduisterde zaal, voor uw veiligheid zijn er twee publieksbegeleiders met nachtkijkers aanwezig. Ze menen het echt serieus.

Nog nooit heb ik een publiek zo stil meegemaakt. Iedereen zit vol spanning te wachten op die duisternis. En zodra deze duisternis er is kan je een speld horen vallen. Je ziet niks. Maar echt niks. Het verschil tussen ogen open en ogen dicht is er niet. Je verwacht dat je ogen zich zullen aanpassen maar het blijft duister.

Het lichtgebruik is inventief, radicaal en experimenteel. Er wordt letterlijk gespeeld met je zintuigen. Je weet niet of je eigen ogen betrouwbaar zijn. Er zijn allerlei schimmen op het podium te zien, ze verschijnen plots en zijn even snel weer zeg. Waren ze er nu echt? Of stel ik mij dit allemaal voor? De eerste twintig minuten weet je niet wat er wel is en wat er niet is. Je wordt bedrogen door je eigen ogen. Deze voorstelling is niet zomaar een voorstelling, het is een uitzonderlijke en verrassende ervaring.

SHORT REVIEW: “WAR” by Amanda Piña and Daniel Zimmerman

I have to say that I have always been a fan of theatre that treats itself as an experience rather than just a performance. Earlier tonight I saw the performance WAR by Amanda Piña and Daniel Zimmerman at the Stadsschouwburg in Utrecht, during the festival SPRING Utrecht. A performance that grasped my attention from the moment I walked into the theatre.
Instagram: @allisonvs

 

WAR is a performance that is described, by SPRING Utrecht as edgy dance. Normally edgy dance doesn’t speak to me but something about this performance did. A lot of it has to do with how the performance is described: “WAR is a dancing manifesto against the advancing homogenisation of art and the world dedicated to all the oppressed and lost perspectives” (WAR program book).

First of all, anything that calls itself a manifesto sparks my interest. A manifesto usually promotes a new idea or perspective. The small fact that the performance title is WAR and that it calls itself a manifesto, and just might promote a new perspective on the idea of WAR, is a bold move.
Second of all, it places itself against the homogenisation of art, something I have been interested in for some time now.

As I said the performance started as an experience. The theatre doors open and you walk into the big auditorium space. While walking into the space you are overwhelmed by a very loud noise. The noise continues for a while, keeping the audience alert but also a little uncomfortable. At the same time a bright light is fixed on us (the audience), making it feel like we’re being watched.
The performance starts with images of guns, already connotating war and violence. The rest of the performance is divided into 11 pieces. These 11 different pieces are all based on traditional dances from the Rape-Nui constitutes (on the Easter Island).

“In an environment influenced by tourism, these traditional dance forms are both identity forming and survival strategies” – WAR (program book)

They use this Rapa-Nui repertoire to transfer the motif of war to a global level. Each of the 11 pieces has a short back story, that is told via a voice over. These back stories range from traditional warning dances for the wars to come, to a non dance about a father that has experiences a real war, to criticism on the use of drones by the U.S. Army.

The dancers treat the traditional dances with a lot of respect, which is beautiful to watch. Although a little abstract, I enjoyed the performance. The only thing that bothered me a little was the explanation before every piece. In some cases it added a little magic but in other cases it took the magic away.

SHORT REVIEW: Complexity of Belonging by Anouk van Dijk and Falk Richter (20/05/2015)

By Allison Van Spaendonk

Last night I went to see the EU première of the performance Complexity of Belonging by Anouk van Dijk and Falk Richter, performed by the Australian collective Chunky Move. The première took place at the festival SPRING in Utrecht and served as the opening performance of the festival. And what an opening it was: a full theatre and a standing ovation. 

After a short talk by the SPRING Director on the importante of culture in our current society there was another talk by Anouk van Dijk. Van Dijk mostly talked about her creating proces and her journey to Australia. She talked about the excitement of not knowing and how it inspires her. Van Dijk gave a short history of Australia and talked about how Richter and her came upon the idea of belonging, then the performance began.

“I like not knowing. Not knowing inspires me to dance and to perform” – Anouk van Dijk

As described on the SPRING website Complexity of Belonging is a piece that seamlessly combines dance and theatre. It is performed by nine talented dancers, whose characters all struggle with the questions “where do I belong and how do I belong?” Van Dijk, Richter and the performers approached the idea of belonging in multiple ways and by asking different questions like: “is a relationship a place of belonging?”

“Feeling estranged and out of place sharpens my eyes” – Anouk van Dijk

Not only does the performance deal with very serious issues, like marriage equality, gay rights, nationality, immigration and long distance relationships, it is also filled with humor. For example, there is a character named Lauren who is looking for the “perfect boyfriend or husband” and describes this perfect utopian guy to her therapist which turns into a monologue consisting out of 176 different personality traits. By combining these every day world issues (if you want to call it that) with these bits and pieces of humor Van Dijk and Richter have created a piece that is easy to watch but at the same time makes you question your own reality and place of belonging.

In short: a great performance with amazing talent that is a must see for anyone who is a fan of the dance and theater combination. Let yourself get overwhelmed by the amount of information, the nine different – but all relatable – storylines, the difficult and sometimes amusing questions that are asked, and the mind-blowing talent of the dancers on stage.

Complexity of Belonging plays again tonight in the Stadsschouwburg Utrecht at 8pm. Tickets are available via http://springutrecht.nl/

More info on Chunky Move: http://chunkymove.com.au/

Currently working on:

For my journalism class we have to write an article on a subject by choice. The motivation of my article is a video by Celia Rowlson Hall called “The Audition” where she pretends to be in an audition and gets asked to do the weirdest things (click on her name or title of the video to check it out). After seeing this video I started to think, why does she have to do these crazy things? Also, why is she doing them without thinking twice?
The video can be seen as absurdist, humorist but also as something that potentially really happens. So I decided to find out how far young dancers/artists will go to get a spot in a school or production.
I’m now in the middle of my interviewing phase and its going well. I’ve already interviewed the head of a theatre/dance school here in Holland and she gave me some really great input. I’m going to interview some students soon and then I’ll be ready to start the writing process. It’s exciting, this will be my first real journalistic piece.