SHORT REVIEW: Roses by De Dansers (in Dutch)

STAANDE OVATIE VOOR EEN MEESTERWERK

By Allison van Spaendonk (2014)
Mensen die niet goed weten wat moderne dans is en hoe dit anders is dan gewone dans verwijs ik graag door naar deze voorstelling. ROSES heeft alles: talent, passie, geweldige en inventieve muziek, en meer talent.
header_dedansers_roses_01
Source: http://springutrecht.nl/

 

ROSES is een prachtige voorstelling gedanst door De Dansers uit Utrecht in samenwerking met de acteurs van Theater Strahl uit Berlijn. De voorstelling is een meesterwerk en een must see voor alle moderne danstheater liefhebbers.

Op een prachtige dag als deze is het moeilijk om jezelf weg te sleuren bij het gezellige festivalhart maar een voorstelling als deze is dat zeker waard. Bij binnenkomst was het rustig tot vlak voor de voorstelling toen de lange gang van het Akademietheater vol stond met popelende mensen.

De zaal van het theater is simpel en knus, het heeft een bepaalde charme. Toen iedereen zijn plek had gevonden kwam er een jongen naast mij staan op blote voeten, ik dacht bij mezelf: ‘Wat grappig’.  Nog geen seconde later liep diezelfde jongen naar de gitaar aan de zijkant van het podium en begon te zingen. Eén woord: kippenvel.

De muziek door de volledige voorstelling heen wordt live gespeeld. Er wordt op een inventieve manier gebruik gemaakt van piano, gitaar en stem. De twee muzikanten wisselen af tussen dans en zang. Het is fantastisch om te zien wat voor conditie deze artiesten hebben. Van begin tot einde blijft alles helder.

De hele voorstelling lang heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten. De dans is krachtig en vrolijk. Ik heb gelachen, ik ben geschrokken, ik heb genoten. Niets in deze voorstelling was toeval, alles was kunst. 100% puur kunst.

De 7 dansers hebben zich volledig in de choreografie gegooid. De passie vloog ervan af. Fantastisch. Het eindigde dan ook met een staande ovatie voor de dansers en de makers van de voorstelling, het publiek was dolenthousiast.

Deze voorstelling is een must see voor iedereen die van moderne dans houdt. Als moderne dans niet jouw favoriete stijl is, ga ook. Deze voorstelling zal je van gedachten doen veranderen. Ik beloof het je, het is het waard.

SHORT REVIEW: Memento Mori by Pascal Rambert and Yves Godin (in Dutch)

BEDROGEN DOOR JE EIGEN OGEN

by Allison Van Spaendonk
Gepubliceerd (15/05/2014): http://springutrecht.com/
Memento Mori is een experimentele choreografie van Pascal Rambert in samenwerking met Yves Godin. Rambert is één van de radicaalste kunstenaars in de Franse theater- en danswereld, samen met het ingenieuze lichtwerk van Yves Godin is deze voorstelling een werkelijk spektakel.

In den beginne is er duisternis, volledige duisternis, zo leest de eerste zin in het programmaboekje van SPRING over deze voorstelling. Zo erg kan dat toch niet zijn, er is altijd nog het licht van de nooduitgangen en de lichtjes op de trappen. Nee hoor, bij het binnenkomen wordt een ‘LET OP’ briefje uitgedeeld met een waarschuwing dat het wel eens heel donker kan worden. Het eerste deel speelt zich af in een compleet verduisterde zaal, voor uw veiligheid zijn er twee publieksbegeleiders met nachtkijkers aanwezig. Ze menen het echt serieus.

Nog nooit heb ik een publiek zo stil meegemaakt. Iedereen zit vol spanning te wachten op die duisternis. En zodra deze duisternis er is kan je een speld horen vallen. Je ziet niks. Maar echt niks. Het verschil tussen ogen open en ogen dicht is er niet. Je verwacht dat je ogen zich zullen aanpassen maar het blijft duister.

Het lichtgebruik is inventief, radicaal en experimenteel. Er wordt letterlijk gespeeld met je zintuigen. Je weet niet of je eigen ogen betrouwbaar zijn. Er zijn allerlei schimmen op het podium te zien, ze verschijnen plots en zijn even snel weer zeg. Waren ze er nu echt? Of stel ik mij dit allemaal voor? De eerste twintig minuten weet je niet wat er wel is en wat er niet is. Je wordt bedrogen door je eigen ogen. Deze voorstelling is niet zomaar een voorstelling, het is een uitzonderlijke en verrassende ervaring.

SHORT REVIEW: “5:Echo” by Nicole Beutler (in Dutch)

Verloren tijd bestaat niet

door Allison Van Spaendonk
Na de verfrissende  en lichte solo van Jan Martens was het tijd voor nog een choreografe die meedoet aan het “Size Matters” project van SPRING, namelijk, Nicole Beutler. Beutler was deze keer te zien in DE grote zaal van de Stadsschouwburg Utrecht met haar werk 5: ECHO

“5: ECHO is een solo performance, een film en een groepschoreografie in één.” – NBprojects

Source: http://springutrecht.nl/

 

Begin dit jaar had ik het geluk om twee andere choreografieën van Beutler te zien. Namelijk 1: SONGS en 2: Dialogue with Lucinda, twee prachtige werken. Door deze twee choreografieën was ik er mij van bewust dat het fijn is om wat achtergrond van het onderzoekswerk mee te pikken. Met net dat beetje meer informatie kan je toch beter van het werk van Beutler genieten. En dat heb ik nu weer gedaan.

In 5:ECHO keert Beutler terug naar de tijd door middel van een spiraal, dit betekent dan verleden, heden en toekomst door elkaar heen vloeien. Ze presenteert twee delen in de vorm van een echo. Deze twee delen, een solo en een cirkeldans met 6 personen, zijn geïnspireerd op werken uit het verleden. Een van deze werken is Vermiljoen van Bianca van Dillen (1977), andere inspiratiebronnen voor Beutler waren het werk van Koert Stuyf en Ellen Edinoff. Zo zet Beutler haar trend voort, door opnieuw in dialoog te gaan met het verleden want: verloren tijd bestaat niet.

Een echo wordt door Beutler in het programma boekje van 5:ECHObeschreven als “een akoestisch verschijnsel waarbij geluidsgolven die afkomstig zijn van een bron door een object teruggekaatst worden richting de bron” (programma boekje). Beutler presenteert deze herwerkingen als een echo, het is geen kopie, maar een weerkaatsing. Het eindresultaat zal anders zijn dan het origineel. De echo vervormd het origineel. Het is een dialoog met het verleden, en dat is te zien op het podium.

Vooral het tweede deel van de voorstelling heeft mij geraakt. De minimalistische maar toch uitputtende dans toont zoveel kracht en sleurt de ogen van het publiek mee van de ene naar de andere kant van het podium. De details en de compositie die te herkennen is in deze minimalistische stijl is wonderbaarlijk. Beutler heeft me weer verrast met haar liefde voor geometrie en patronen. 5: ECHO is en blijft een pareltje in Beutler’s collectie.

SHORT REVIEW: CPR practice by Geumhyung Jeong (in Dutch)

Een spel tussen mens en machine

door Allison Van Spaendonk

 

Vorige week ging ik naar de voorstelling CPR Practice door de Zuid-Koreaanse Geumhyung Jeong. De voorstelling speelde in de oude gevangenis op het Wolvenplein te Utrecht. In de sportzaal van deze oud-gevangenis ligt een pop op een matras met een deken over hem heen. De voorstelling start en eindigt met een pop die niet leeft, daartussen ligt een spel tussen mens en machine.

In stilte komt het personage van Jeong op, het enige wat we kunnen horen is de machinale ademhaling van de CPR-pop. Ze trippelt naar hem toe, kleedt zich uit en gaat naast hem liggen. Voor dat je het goed door hebt start er een erotisch scène tussen pop en mens, dan stopt zijn ademhaling en begint het echte spel: CPR.

Mij is altijd gezegd: het enige wat je moet onthouden tijdens een reanimatie is dat de persoon die je reanimeert al dood is. Je kan dus niks fout doen, je kan alleen maar helpen. Zo lijkt ook Jeong te denken. Met een soort gecontroleerde hopeloosheid loopt ze heen en weer in de ruimte om spullen te halen die haar kunnen helpen bij het redden van haar geliefde. Dertig keer pompen, twee keer beademen, dertig keer pompen, twee keer beademen, het blijft maar doorgaan. Wanneer de AED zijn analyse uitvoert rent ze weer weg om nieuwe spullen te halen. Een uitputtende race tegen de dood.

Door de vele machines die naast de pop staan wordt er een symfonie van piep en tuut geluiden gecreëerd. Deze symfonie blijft een lange tijd doorgaan, tot het bijna ongemakkelijk wordt, en dan stopt ze. Jeong zet alle machines uit terwijl er tranen over haar wangen rollen.

CPR Practice is een voorstelling die speelt met de relatie tussen machine en mens. De hele omgeving en alles was Jeong gebruikt draagt bij aan het gevoel van deze voorstelling.

REVIEW: Stad der Blinden by Theater Utrecht (in Dutch)

Door Allison Van Spaendonk
Gepubliceerd: https://www.springutrecht.nl/

Theater dat je volledig meesleept

“Nu gaan we schrikken,” denk ik terwijl ik op het puntje van mijn stoel zit, met mijn handen over mijn oren. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel: “nu gaat het komen,” denk ik nog net tot…. Je voelt de hele zaal met je mee schrikken. “Wow, dit is heftig.” Gisteravond ging ik naar de première van Stad der Blinden van Theater Utrecht, een krachtig stuk die je volledig meesleept.

This slideshow requires JavaScript.

“Niemand kan zich nog redden, dat is blindheid.” – Stad der Blinden

Stad der Blinden is één van de stukken die op locatie gespeeld wordt en is gelegen bij de Elektronweg in Utrecht. Het stuk is gebaseerd op het boek van José Saramago met gelijknamige titel. In het kort gaat het verhaal over een stad die te maken krijgt met een “blindheid epidemie”: één voor één worden mensen wit blind; zomaar. Het theater speelt in op 10 mensen die in quarantaine worden geplaats. De vertelinstantie is de enige vrouw in de stad die wel kan zien.

Ik stap uit de bus en vraag me af waar ik beland ben. Midden in een soort industrieterrein ligt een hangaar dat volledig is omgebouwd tot een theater, een prachtig beeld. We mogen gaan zitten en in nog geen vijf minuten zit de hele zaal vol. Het licht gaat uit en het verhaal begint. Ik word meegesleurd op een rollercoaster vol “niet-georganiseerde ellende.” Het heftige verhaal zorgt ervoor dat ik op het puntje van mijn stoel blijf zitten. Het is een choquerend, hard en krachtig verhaal, maar ik wil blijven kijken. Ik zie de personages op het podium stilletjes veranderen in wilde beesten. Zonder moreel, zonder enige vorm van beschaafdheid en ik zit op een stoel: te kijken, te observeren. Wat een gek gevoel.

“Sommige hoop is waanzin” – Stad der Blinden

Er speelt zich een realistische waanzin af op het podium. Aan de ene kant doet het me denken “zouden mensen dit echt doen?” aan de andere kant lijkt het ook een beetje absurd. De acteurs zorgen ervoor dat ik mij volledig inleef in het verhaal. Het zet je echt aan tot nadenken. De theatrale beelden, het gebruik van het decor, de acteurs, de setting, het verhaal, dit draagt allemaal bij aan de kracht van het stuk. Wanneer het licht op het podium uit gaat en het applaus begint voel je een soort kalmte terug in de zaal komen; het is alsof iedereen een lang ingehouden adem eindelijk laat ontsnappen. Het is echt een indrukwekkend gevoel wat zo’n verhaal met je doet. Puur kippenvel. Stad der Blinden van Theater Utrecht is een krachtige vermenging van waanzin, realiteit, het beest in de mens maar ook liefde, steun en vriendschap.

Stad der Blinden is nog tot 6 juni te zien in de Elektronweg 24 te Utrecht. Tickets en info: https://www.springutrecht.nl/programma/stad-der-blinden of http://www.theaterutrecht.nl/voorstellingen/stad-der-blinden

LOOKING FOR THE POETIC POTENTIAL: an interview with Julian Hetzel (blog)

Interview by: Allison Van Spaendonk
Originally published in Dutch: http://springutrecht.nl/

Julian Hetzel is a performance maker, theatre maker and musician with a background in visual arts and communication. He has been in the Netherlands for almost four years and last year he was an artist in residence for the SPRING festival in Utrecht (2013). At the festival he was presenting a performance installation called Still (The economy of waiting) where he touched upon the paradox between waiting and labor. I had the pleasure of sitting down with him between the containers of his installation for a short interview.

I’ve read somewhere that you’re very interested in examining daily life phenomenon’s, I thought you could tell me a little about the inspiration for this installation?

This performance installation is about waiting, it’s not a big topic but I think it’s something we do very often in the daily life, while living in the city. Big parts of the urban space are designed as waiting areas. You’re queuing at the bus stop and at the metro: you’re constantly queuing. I’m interested in the elements of the daily life that have potential to be something else. I’m looking for the poetic potential, and that’s exactly what I tried to do for this installation.

So you say the piece is about waiting, I was wondering how you experience waiting, is it something you like doing?

 Waiting is an action, a very passive action that nobody really likes I think. I’m a terrible impatient person. I hate waiting. So when I’m waiting I get sensitive to things I would normally not recognize. Because when I’m on the track of doing what I’m doing, I’m often not aware of my surroundings and the things that happen around me in the moment. So this piece is not actually just about waiting, it’s about being in a specific mode of time. It’s about noticing everything around you, even though you’re waiting.

What can people expect when they walk into the container?

 The installation takes place in five different containers, each containing a different situation. People enter a parallel universe when they walk into the first container. The walls are really thin so the spectators are always aware of what is happening around them.
This installation is build like clockwork. A lot of things are happening parallel to each other but at the same time everything is connected. People go through a journey. They have to wait from time to time but there is also a lot of space for freedom of time consumption. Everyone can spend time in the five different rooms as long as they want. It depends on who you are and how you experience waiting. One by one people can go in. Every person will meet different people and walk into different situations. Every room is connected to the idea of waiting and labor.
It’s not a theatre piece; it’s a performance installation. It’s very visual, so every person that enters will have a different experience because they encounter different things. So even though I’m the maker of this project, and all of it is based on my vision and my ideas. There are rooms that I don’t control. Like the conversation, will people talk to each other or will they sit and wait? I have no control over the spectators and how they act in the different rooms. So even though I’m the maker, I can’t control what happens in the rooms.

I read that you actually hired museum guards and found people who are homeless to join in. I was wondering where you found the performers and what you asked them to do for this piece?

I work with different types of performers. So a few people are actually just doing what they usually do. I have actors, dancers and a musician. I also have two museum guards and two people from the street. The museum guards I hired and the two people from the street I found by going around on the street here in Utrecht and asked who was interested. I just invited them to join me and they did.

Why a museum guard and someone from the street?

I’m touching the paradox between waiting and labor and there are a lot of jobs out there that connect these two. There are a lot of jobs where people actually don’t do anything. The museum guards for example, they do nothing but have their presents in the room. They don’t produce anything. In terms of labor they are just there. This is the same for homeless people or people from the street. They earn money because they are there: they are present. So I’m actually shifting the context for these people. I bring these people from the street and from a museum and change their value. They often have to fight for visibility and now I’m giving it to them. I’m making them visible; I’m making people notice them.

On your website you state that your work often has a political dimension. I was wondering if this was also the case in this piece?

I’m rather questioning the context of labor. I think in today’s culture we learn that the concept of labor is the base of our identity. When you ask people to introduce themselves they’ll state their name and their profession. So what I think is interesting is that the concept of labor is actually dissolving, its transforming more into ‘occupation’. The concept of labor and occupation are meeting, it’s an exchange. You become your job. I question the border between where labor stops and life begins. Like for me as an artist I have to keep going and keep discovering. Sometimes I get paid and other times I do the exact same thing and don’t get paid. So when is it labor and when is it life?