#Stage: De tijd vliegt…

Ik kan niet geloven dat er nu al een maand voorbij is. De tijd vliegt. Maar het is echt zoals ze zeggen:

“Time flies when you’re having fun.”

Bij Stadspodia Leiden werk ik op de marketing afdeling. Mijn primaire doel was vooral om geïntroduceerd te worden in de echte marketing en communicatie wereld binnen de cultuursector. Daarnaast wou ik zoveel mogelijk praktische dingen leren: PR-plannen opstellen, persberichten schrijven, contact onderhouden en onderhandelen met impresariaten.

We zijn een maand verder sinds ik deze “doelen” heb gesteld. Ik heb nu al gemerkt dat er veel meer te leren valt dan dit. Elke dag word ik opnieuw verrast door een nieuwe uitdaging.

Zoals vele studenten had ik in het begin van mijn Master de angst voor “de dagelijkse sleur” van een vaste baan. Nu ik gestart ben met een vaste baan (weliswaar een stage) ben ik vrolijker dan ooit. Tijdens mijn academische loopbaan heb ik meer dan eens getwijfeld over waar ik mij bezig was en of ik wel de juiste beslissing had gemaakt. Sinds ik gestart ben met werken word ik elke dag zekerder (als dat een woord is) over waar ik heen wil, wat ik wil doen en wat ik wil worden.

I’m a happy bird.

Hieronder wat impressies van mijn eerste stage maand:

This slideshow requires JavaScript.



LIFE GOAL COMPLETED: Run half a marathon!

My bucket list doesn’t exist out of a lot of things. Mostly travelling, learning about new things or how to do new things and running. When I was 15 I made this list and two of the items were: run half a marathon and run a marathon. I am so very proud to say that I have completed one of these.

Today I ran half a marathon at 25th edition of the Leiden Marathon. I finished in 2 hours and 16 minutes. My goal was to finish in 2 hours and 10 minutes but because of the heat, and my first time EVER running this distance I still felt very proud. I was incredibly lucky that my dad, an experienced marathon runner, ran with me the entire time.

I would like to thank my asics for the training program I followed to finish this race. It was incredibly helpful. Now the plan is to relax and recover and in two weeks start training for a marathon (also with my asics). I don’t know which one, I don’t know how well I will do but I will run one.

Here are some pictures:


LOOKING FOR THE POETIC POTENTIAL: an interview with Julian Hetzel (blog)

Interview by: Allison Van Spaendonk
Originally published in Dutch: http://springutrecht.nl/

Julian Hetzel is a performance maker, theatre maker and musician with a background in visual arts and communication. He has been in the Netherlands for almost four years and last year he was an artist in residence for the SPRING festival in Utrecht (2013). At the festival he was presenting a performance installation called Still (The economy of waiting) where he touched upon the paradox between waiting and labor. I had the pleasure of sitting down with him between the containers of his installation for a short interview.

I’ve read somewhere that you’re very interested in examining daily life phenomenon’s, I thought you could tell me a little about the inspiration for this installation?

This performance installation is about waiting, it’s not a big topic but I think it’s something we do very often in the daily life, while living in the city. Big parts of the urban space are designed as waiting areas. You’re queuing at the bus stop and at the metro: you’re constantly queuing. I’m interested in the elements of the daily life that have potential to be something else. I’m looking for the poetic potential, and that’s exactly what I tried to do for this installation.

So you say the piece is about waiting, I was wondering how you experience waiting, is it something you like doing?

 Waiting is an action, a very passive action that nobody really likes I think. I’m a terrible impatient person. I hate waiting. So when I’m waiting I get sensitive to things I would normally not recognize. Because when I’m on the track of doing what I’m doing, I’m often not aware of my surroundings and the things that happen around me in the moment. So this piece is not actually just about waiting, it’s about being in a specific mode of time. It’s about noticing everything around you, even though you’re waiting.

What can people expect when they walk into the container?

 The installation takes place in five different containers, each containing a different situation. People enter a parallel universe when they walk into the first container. The walls are really thin so the spectators are always aware of what is happening around them.
This installation is build like clockwork. A lot of things are happening parallel to each other but at the same time everything is connected. People go through a journey. They have to wait from time to time but there is also a lot of space for freedom of time consumption. Everyone can spend time in the five different rooms as long as they want. It depends on who you are and how you experience waiting. One by one people can go in. Every person will meet different people and walk into different situations. Every room is connected to the idea of waiting and labor.
It’s not a theatre piece; it’s a performance installation. It’s very visual, so every person that enters will have a different experience because they encounter different things. So even though I’m the maker of this project, and all of it is based on my vision and my ideas. There are rooms that I don’t control. Like the conversation, will people talk to each other or will they sit and wait? I have no control over the spectators and how they act in the different rooms. So even though I’m the maker, I can’t control what happens in the rooms.

I read that you actually hired museum guards and found people who are homeless to join in. I was wondering where you found the performers and what you asked them to do for this piece?

I work with different types of performers. So a few people are actually just doing what they usually do. I have actors, dancers and a musician. I also have two museum guards and two people from the street. The museum guards I hired and the two people from the street I found by going around on the street here in Utrecht and asked who was interested. I just invited them to join me and they did.

Why a museum guard and someone from the street?

I’m touching the paradox between waiting and labor and there are a lot of jobs out there that connect these two. There are a lot of jobs where people actually don’t do anything. The museum guards for example, they do nothing but have their presents in the room. They don’t produce anything. In terms of labor they are just there. This is the same for homeless people or people from the street. They earn money because they are there: they are present. So I’m actually shifting the context for these people. I bring these people from the street and from a museum and change their value. They often have to fight for visibility and now I’m giving it to them. I’m making them visible; I’m making people notice them.

On your website you state that your work often has a political dimension. I was wondering if this was also the case in this piece?

I’m rather questioning the context of labor. I think in today’s culture we learn that the concept of labor is the base of our identity. When you ask people to introduce themselves they’ll state their name and their profession. So what I think is interesting is that the concept of labor is actually dissolving, its transforming more into ‘occupation’. The concept of labor and occupation are meeting, it’s an exchange. You become your job. I question the border between where labor stops and life begins. Like for me as an artist I have to keep going and keep discovering. Sometimes I get paid and other times I do the exact same thing and don’t get paid. So when is it labor and when is it life?

Flirting with #Photography

They often say that “one picture is worth a thousand words”; and on that note, I bought a camera. A Canon 1100D, I fell in love with it from the moment I got it out of the box. Even though most of my experience with photography is in front of the camera and not behind it, I was still very excited to start taking pictures myself.

I’ve always loved photographs. To capture a moment, to be able to record a memory for an eternity. I’ve seen a lot of people work with cameras so I sort of have a general knowledge of how they work, but the details are mine to figure out. I’ve already been taking a lot of pictures, and capturing something beautiful is easier than I thought.
Below you’ll find some pictures that I’ve been taking since I got the camera. Please let me know what you think. If you have some tips or comments about things that I could do better PLEASE let me know, I really want to improve my picture taking technique.
(If you want to use any of the photographs please let me know first by commenting on this post)

Nature things:


Beautiful animals:


Feel free to let me know what you think, every comment or handy tips are welcome!




KUNSTGESCHIEDENIS DOOR EEN ANDERE LENS: Een interview met hoogleraar mediatheorie en historiografie van film, Eric de Bruyn.

LEIDEN – Door de jaren heen zijn er blinde vlekken ontstaan binnen kunstgeschiedenis, er zijn geschiedenissen van verschillende kunstdisciplines in vergetelheid geraakt. In het onderzoek van Eric de Bruyn, hoogleraar aan de Universiteit Leiden, gaat kunstgeschiedenis een discussie aan met andere disciplines, zoals media- en filmstudies, en kijkt De Bruyn of hij een aantal van de blinde vlekken kan opvullen.
Door Allison Van Spaendonk

Geboren en getogen in Amerika verhuisde Dr. Eric de Bruyn in de jaren ’80 naar Utrecht om kunstgeschiedenis te studeren. “In die jaren waren er veel kunstdisciplines in de maatschappij die mij interesseerden. Ik had het idee dat kunstgeschiedenis een goede bodem voor die interesse kon bieden.”

De Bruyn’s interesseveld lag eigenlijk niet in de traditionele vorm van kunstgeschiedenis maar elders: “Wat mij interesseerde was de vermenging van de kunst- en media- praktijk sinds de jaren ’60. Ik wilde vooral de aansluiting tussen kunst- geschiedenis en de hedendaagse kunsten onderzoeken.”

Aangezien kunsthistorici in die tijd vooral keken naar de twee meest voorkomende kunstvormen, namelijk sculptuur en schilderkunst, was Eric de Bruyn niet tevreden met de gang van zaken. “Ik vind het nog steeds een gemiste kans dat kunstgeschiedenis niet meteen in zee is gegaan met disciplines als media- of filmstudies.”

Ontevreden over de manier waarop Universiteit Utrecht met de relatie tussen kunstgeschiedenis en deze hedendaagse kunsten toen omging verhuisde De Bruyn terug naar Amerika. “In Nederland heb ik mijn doctoraat nog afgerond, daarna ben ik terug naar Amerika gegaan, waar ik mijn PhD heb gehaald.”

De keuze om terug te gaan naar Amerika lag niet alleen aan de onvrede met het vakgebied kunstgeschiedenis, maar ook om samen te werken met een bepaalde professor waar De Bruyn naar opkeek. “Rosalind Krauss stond aan het begin van een omwenteling in de manier waarop kunstgeschiedenis onderzocht werd. Zij ging echt tegen een traditionele onderzoeksmethode van kunstgeschiedenis in, en dat is precies waar mijn interesse lag.”

In Amerika deed De Bruyn heel wat nieuwe ervaring en kennis op. De hoogleraar besefte dat kunst- historici altijd met een bepaalde bril naar dingen hebben gekeken. Met de gedachte: “Misschien is het tijd om eens door een andere lens te kijken”, begon hij in eerste instantie aan zijn PhD onderzoek, dat nu is uitgebreid tot een levenswerk.

Eric de Bruyn bevindt zich nu, 10 tot 15 jaar en een heleboel essays later, in een klein kantoortje van de Universiteit Leiden. De Bruyn staat op het punt twee boeken uit te brengen. “Ik heb een grote liefde voor publicaties”, lacht hij.

Het eerste boekproject bestaat uit een boek waarin al de essays, in verband met zijn PhD onderzoek, tot één werk samenkomen. “In de jaren ’90 begon ik aan dit onderzoek als PhD dissertatie, het ging toen vooral over de raakvlakken tussen het conventionele kunstgebied en film. Over de jaren heen is het heel wat uitgebreid.”

Hij beschrijft het als een historisch project van een stukje geschiedenis die een lange tijd over het hoofd werd gezien. “Film As Anomaly”, wordt waarschijnlijk de titel van het boek, maar dit ligt nog niet vast”, vertelt De Bruyn er snel bij. Het boek wordt een samenstelling van essays over beginnende kunstfilms. In deze essays kijkt hij terug naar de jaren ’60 en stelt de vraag: “Hoe komt het dat film in die tijd zich verplaatste van theaters naar galerieën en musea?”

De Bruyn heeft jarenlang de geschiedenis van filmkunstenaars getraceerd die tussen 1966 en 1979 film hebben geïntroduceerd in musea en galerieën: “Het is vooral gericht op verschillende individuele filmkunstenaars afgewisseld met korte intermezzo’s waar ik kijk naar bepaalde installaties die video en film introduceerde in musea.”

De Bruyn heeft voor dit project meer dan alleen theoretisch onderzoek verricht: “Ik heb voor dit project kunstenaars overtuigd bepaald materiaal vrij te geven, en ik heb gewerkt aan de restauratie van een aantal kunstfilms. In 2001 heb ik ook één van de eerste tentoonstellingen op dit gebied gemaakt.”

“Dit project is heel belangrijk voor mij, het heeft mijn reputatie binnen de kunstgeschiedenis gevestigd. Dat er nu een boek uitkomt is het puntje op de ‘i’”, vertelt de hoogleraar trots.

Het andere boekproject waar De Bruyn aan het werken is staat momenteel nog even op de achtergrond. “Film as Anomaly heeft een lange tijd op zij gelegen. Ik keer daar nu naar terug, dan kan ik het na al die jaren afronden.” Film as Anomaly ligt waarschijnlijk in het voorjaar van 2014 in de rekken.

Over het andere boek kan de hoogleraar wel vertellen dat het te maken zal hebben met het traceren van een soort denkmodel terug in de geschiedenis. “Het boek zal Media Topology heten, en zal minder gefixeerd zijn op individuele praktijken van kunstenaars maar meer op het traceren van een denkmodel door de tijd heen.”

“Beide boeken gaan over de blinde vlekken binnen de kunstgeschiedenis.”

“Allebei deze boekprojecten gaan over de blinde vlekken binnen de kunstgeschiedenis. Deze blinde vlekken zijn eigenlijk overlappingen die kunstgeschiedenis niet goed in het vizier kon houden wegens bepaalde vastgeroeste ideeën over wat kunstgeschiedenis is”, aldus Eric de Bruyn.

Naast deze twee boekprojecten werkt De Bruyn ook nog als curator en docent in de master Film en Photograpic Studies en in de bachelor Film- en Literatuurwetenschap. Daarnaast is hij bezig met het opzetten van een nieuw project rond Science-Fiction: “maar dat is nog te vroeg om iets over te vertellen. Je kunt maar een aantal ballen tegelijk in de lucht houden”, vertelt De Bruyn met een glimlach.

TALENT MOET JE HEBBEN: De auditie-cultuur in Nederland, hoe ver ga jij voor jouw droom?

LEIDEN – Drie juryleden, 25 auditanten, de muziek start. Even later moeten 23 auditanten de zaal zonder uitleg verlaten. Het gaat tegenwoordig heel snel bij audities in de dans- en theaterwereld; de jury vergt veel. Wat wordt er van dansers en acteurs verwacht en hoe ver gaan ze om hun droom te realiseren?
Door Allison Van Spaendonk

Celia Rowlson-Hall, een jonge choreografe en regisseuse uit New York, had hier haar eigen verwachtingen over. In haar korte filmpje ‘The Audition’ toont ze op een absurdistische, humoristische en tegelijk ook realistische manier hoe de auditie-cultuur in elkaar zit.

In een eerder interview met de redactie van “The Brainfilter” stelt Rowlson-Hall: “het proces van audities is gewoonweg een raar beest.” De bedoeling was om in deze korte film een onmogelijke situatie van een auditie te creëren. Dat is haar ook gelukt. Van zich onschuldig voorstellen, naar het nadoen van een sexy kikker tot op commando overgeven voor de neus van de juryleden. Celia Rowlson-Hall does it all.

Ook in Leiden bevinden zich veel jonge en ambitieuze artiesten die graag deel willen uitmaken van een school of productie. Wat wordt er van hun gevraagd op een auditiedag? Carol Schrijnemaekers, oprichtster van de Dans- & Theaterschool in Leiden, weet heel goed hoe een auditie werkt. Schrijnemaekers heeft 35 jaar ervaring in de danswereld, zowel op als naast het podium.

In de Dans- & Theaterschool hebben jonge ambitieuze dansers en acteurs de kans om een vooropleiding te volgen. “De vooropleiding heeft als doel om de leerlingen voldoende niveau te geven zodat ze aan alle eisen voldoen op latere audities“, aldus Schrijnemaekers. Voordat ze aan zo’n vooropleiding kunnen beginnen moeten ze een auditie doen.

“Op zo’n auditiedag worden klassieke dans, moderne dans en jazz getoetst. Ook krijgen ze drama en zang”, zo laat Schrijnemaekers weten. “Niet dat leerlingen worden afgewezen als ze geen goeie stem hebben, we kijken meer naar wat iemand durft.”

Het gaat voor de Dans- & Theater school dus niet alleen om een perfecte techniek en een dansers lichaam. “Wij kijken op een auditiedag vooral naar: muzikaliteit, improvisatievermogen, durf en creativiteit. De rest kan je allemaal aanleren.”

“Je moet verliefd zijn op dit vak, je moet er echt van houden.”

Persoonlijkheid overstijgt techniek; aan de Dans- & Theaterschool in Leiden vinden de docenten dat techniek en passen aan te leren zijn. Maar de durf, de creativiteit en de muzikaliteit zijn een talent. “Als je danst moet er een twinkel in je ogen verschijnen. Je moet verliefd zijn op dit vak, je moet er echt van houden, en dat moeten we zien op een auditie”, zegt Schrijnemaekers.

Je kunt je afvragen hoe ver deelnemers op een auditie moeten gaan om een plek in de vooropleiding te verdienen. Bij audities gaat het namelijk om een momentopname: het is alles of niks. Rowlson-Hall kreeg in haar filmpje ‘The Audition’ een aantal abstracte opdrachten zoals, zichzelf een ander kapsel geven en zichzelf intiem aanraken. “Natuurlijk doen wij zoiets niet,” zegt Carol Schrijnemaekers, “dat is ook logisch, we werken met jonge kinderen. Wel wil ik soms meer in de diepte gaan met dramalessen en bij sommige klassen proberen we dat ook. Dat is juist het mooie van het vak; het zichzelf overgeven aan een stuk.”

“Je moet kunnen loslaten en je overgeven aan je publiek, dat is de schoonheid van het vak.”

In de Dans- en Theaterschool werken ze niet met abstracte opdrachten zoals Rowlson-Hall presenteert. Wel krijgen de auditanten op hun audities een spelopdracht. “Bij dat soort kleine opdrachten krijgen ze een situatieschets, zo zie je of iemand zich durft te uiten en hoe die iets brengt. Dat is even belangrijk voor een artiest als techniek”, aldus Schrijnemaekers.

Jay Hoogenboom (18) en Roudy de Kruijf (20) dansen al een aantal jaar bij de Dans- & Theaterschool in Leiden en zij gaan dit jaar auditie doen bij verschillende hogescholen in Nederland. Jay gaat voor de opleiding uitvoerende dans en Roudy voor dansdocent. “Docenten letten op zo’n auditiedag vooral op persoonlijkheid, ze kijken of je jezelf laat zien. Ze letten ook op techniek maar je moet eruit springen, je moet opvallen”, zegt Jay. “De juryleden willen zien dat ze verder met je kunnen. Ze moeten iets zien waarvan ze denken; daar kunnen we meer uithalen”, denkt Roudy.

Het zwaarste aan een auditiedag is volgens beide meiden de momentopname en het feit dat de juryleden je bekritiseren. “Je moet op dat moment alles laten zien. Je wilt het zo graag en het is een momentopname, dat is heel stressvol”, zegt Jay.
Gaan ze tot het uiterste om hun plek te veroveren? Beiden zeggen in koor ‘ja.’ Vreemde en abstracte opdrachten zien beide meiden wel zitten. “Als ik die compagnie of opleiding echt helemaal geweldig vind, dan zou ik volgens mij alles doen”, laat Roudy weten. “Ik zou het in ieder geval allemaal proberen”, zegt Jay, “het hangt voor een groot deel van jezelf af maar op dat moment ben je ook afhankelijk van de mensen die achter de jurytafel zitten.”

Buiten hun normale technieklessen in de Dans- & Theaterschool krijgen de leerlingen ook auditietraining om zich voor te bereiden op hun audities. In deze trainingen brengen Carol Schrijnemaekers, haar docententeam en andere gastdocenten hun wijsheid over naar de leerlingen.

“De danswereld en auditiecultuur verandert. Juryleden willen het sneller en ze willen meer, ze willen kunstjes én persoonlijkheid. Je moet jezelf kunnen verkopen zonder je eigen integriteit daarmee te schenden”, aldus Carol Schrijnemaekers.

Meer weten over de vooropleiding? Ga naar http://www.leidseballetschool.nl/

Virtual Active Running:

I’ve ran through The Utah Mountains, the Swiss Alps, The Italian Alps, Chicago, Hollwood, Venice, et cetera. Virtual Active Running is a program that creates interactive media products to entertain runners, hikers, and cyclists during their indoor training. Something I started doing a while back, I am not yet a 100 % sure if I actually like it.
I’ve been running while staring at a road or view of  the mountains on a screen that is connected to a treadmill for a few weeks now and I’ve got to say, at times it does distract you. It makes you forget that you’re actually running which makes the work-out slightly easier. But the idea of “fake” running through the Swiss Alps still sounds weird to me, there’s just something off about it.
All by all I’m still inspired by the idea, these machines make it so realistic. You can put on a little ventilator that is installed into the machine which makes you feel like you’re running in the wind, of course with a suitable soundtrack in the background. When running past people some of them actually smile and wave when you run past. It does make the experience of running more enjoyable. Especially if you’ve always wanted to go see Chicago or Hollywood. Why not bring those city and places to you, why not while you’re working out?
My only fear, and probably the reason why I’m not sure if I like it, is that it can make us lazy. By making the run so realistic won’t we be more likely to just drag our asses to the gym instead of running outside in the sun trying to actually experience our own surroundings? It’s perfect  in the winter though, because who likes to go running when it’s freezing, and you have a constant fear of falling on your face?

Anyways, I think it’s a nice subject and certainly a good initiative, although I have my doubts. Please share your opinion if you have one relating this subject, I can’t wait to read your input 🙂